Z czasem sam projekt nie wystarczył, należało go zaprezentować i sprzedać w odpowiedni sposób, sam wygląd, czy użyteczność nie świadczyły o sukcesie produktu.  W roku 1946 została założona firma Tupperware, która wprowadziła na rynek plastikowe pojemniki . Dwa lata później do Earla Tuppera dołączyła Brownie Wise. Na początku wraz swoim zawodowym partnerem zajęła się marketingiem bezpośrednim, jednak zaobserwowała, że w ten sposób ich produkty, nie wzbudzają zaufania kobiet, a a handel detaliczny nie przynosił im oczekiwanych sukcesów. Stwierdziła, że korzystniej będzie pozwolić kobietą sprzedawać opakowania w ich własnych domach. Tak postała idea „Trupperware party”. Kobiety podczas spotkań organizowanych w przestrzeni domowej chętniej kupowały produkty, łącząc zakup z tworzeniem więzi społecznych.  Wise organizowała takie spotkania, dzięki czemu stała się sławna, występowała w reklamach i była pierwszą kobietą, która pojawiła się na okładce „Business Week”. Pomimo tego, że niebyłą kobietą, która stworzyła wzorniczy projekt to przyczyniła się do prezentacji i popularności produktów Tuppera.

Źródła:

Penny Sparke, Design historia wzornictwa, Wydawnictwo Arkady, Warszawa 2012

http://quotesgram.com/brownie-wise-quotes/

http://www.kpbs.org/news/2012/feb/13/american-experience-tupperware/

https://en.wikipedia.org/wiki/Brownie_Wise

Laura Ashley to obecnie znana firma dekoratorska oferująca oryginalne tkaniny i dodatki wnętrzarskie. Ale kim byłą Laura Ashley, co sprawiło, że to jej nazwisko widnieje jak nazwa marki? Była walijską projektantką tkani. Styl Laury Ashley charakteryzuje romantyczny, angielski wzór i naturalne tkaniny. Zaczęła od projektowania obrusów, chust, serwet, które później zostały wydrukowane. Chusty szybko stały się jej sukcesem, dlatego zdecydowano się na założenie firmy. Pierwotnie została zarejestrowana jako Ashley Mountney, ale zmieniono na Laura Ashley, gdyż uważano, że kobiece imię, było bardziej odpowiednie dla tego rodzaju produktów. Ashley stworzyłą światowej sławy sieć salonów sprzedaży tkanin dekoracyjnych, tapet, ale równie projektami wyposażenia domowego. Wzory, kolory i faktury tkanin oraz tapet, które zaprojektowała, dają pewną elastyczność w tworzeniu indywidualnego stylu dla każdego wnętrza. Dzięki odrobinie wyobraźni i kreatywności jej dodatki mogą pozwolić na stworzenie niepowtarzalnego, uniwersalnego wnętrza.

Źródła:
http://www.walesonline.co.uk/business/business-news/story-behind-one-wales-greatest-8532931
https://en.wikipedia.org/wiki/Laura_Ashley
http://decolatorium.blogspot.com/2012/12/laura-ashley-kobieta-inspirujaca.html

Najważniejsza i najbardziej znana para projektantów Charles i Ray Eamesowie. Ich wspólne projekty odniosły sławę i znalazły zastosowanie do dziś, a kim była Ray, znana również jako Ray Kaiser. Zanim została żoną Charlesa była studentką malarstwa w Nowym Jorku i współuczestniczką pierwszej fali abstrakcjonizmu amerykańskiego. W Cranbrook Academy of Art zgłębiała tajniki tkactwa, ceramiki i metalurgii. Para poznała się na uczelni, gdzie Ray  jako studentka poznała swojego przyszłego męża. Rok później wzięli ślub i w tym samym czasie skonstruował chałupniczą metodą maszynę do formowania sklejki. Projektanci zdobyli pierwszą nagrodę za krzesło i kilka innych mebli w Museum of Modern Art. Wykorzystanie przez Eamesów we wzornictwie formowanej sklejki było jednym z najbardziej znaczących innowacyjnych rozwiązań ostatnich sześćdziesięciu lat. Ich siedziska odnosiły sukces i projektując nie tylko uwzględniali materiał, ale także pamiętali o człowieku, który będzie z nich korzystał. Tak więc Ray zasłynęła jako współ projektantka projektów swojego męża, nie jest znana ilość projektów które wykonywała, ponieważ para ściśle określała je jako wynik i owoc wspólnej pracy.

Źródła:

Penny Sparke, Design historia wzornictwa, Wydawnictwo Arkady, Warszawa 2012

http://www.jaimsrl.com.ar/charlesyrayeames.html

http://thedesignfiles.net/2011/06/creative-women-with-tess-mccabe-ray-eames/

https://www.atakdesign.pl/Charles-i-Ray-Eames

http://www.domoplus.pl/domosfera/artykuly/163/charles-i-ray-eames-architekt-i-malarka

http://www.domosfera.pl/wnetrza/1,101999,6200246,Klasycy_designu__Charles_i_Ray_Eames.html

Czy mówiąc o kobietach odnoszących sukcesy, mających niesamowite wyczucie estetyki  i gust oraz siłę wdrażania swoich projektów w życie można nie wspomnieć o Coco Chanel? Zdecydowanie nie. Mimo tego, że była jedną z najsłynniejszych francuskich projektantek  ubioru i dodatków, również wymyśliła swój zapach, który do dziś spotkamy na sklepowych półkach. Przyczyniła się do powstania nowoczesnego wizerunku kobiet XX wieku i tworzyła dla nich proste, eleganckie stroje i dodatki, często inspirowane odzieżą męską. Jak sama twierdziła, dała kobietą poczucie wolności.  Tworząc zapach do swojej kolekcji Coco Chanel wiedziała, co chce osiągnąć-nigdy wcześniej nie było zapachów „szytych” na miarę, tak jak w wypadku Chanel No. 5. Jak powstał zapach?  Fracuz Ernest Beaux, na zlecenie projektantki stworzył zapachy ponumerowane 1- 6, z których wybrała nr 5. Od tej pory perfumy Chanel nr 5 cały czas utrzymują się na rynku. Tak jak i jej stroje, tak i opakowanie perfum miało być proste i pozbawione ozdób oraz zdobień, które do tej pory charakteryzowały flakony perfum. Jednak z czasem butelka przeszła modyfikacje, pierwsza  z nich nastąpiła 10 lat po zaakceptowaniu zapachu. Tak więc oprócz projektantki mody Coco Chanel stała się ikoną stylu kobiet, jak i dawała kobietą poczucie wartości oraz atrakcyjności.


Źródłą:

Penny Sparke, Design historia wzornictwa, Wydawnictwo Arkady, Warszawa 2012

https://pl.wikipedia.org/wiki/Coco_Chanel

http://www.zeberka.pl/art/historia-perfum-chanel-no-5-26135

Uczelnia Bauhaus słynie z wielu znanych projektantów, którzy wnieśli przełomowe projekty w doczesny design. Ale czy nie warto zwróci uwagę, że w śród uczących się tam mężczyzn studiowała kobieta. Marianne Brandt została przyjęta do pracowni metalu i wykorzystała swoją szansę tworząc przedmioty wdrożone do produkcji. Już w Bauhausie zajmowała się oświetleniem w pracowni metalu. Tuż po ukończeniu nauki i otrzymaniu dyplomu Brandt pracowała z Bredendieck i innymi opracowując i projektującwzory opraw oświetleniowych do masowej produkcji. Współpracowała z wieloma projektantami tworząc niezapomniane projekty, które dzięki firmie Alessi na nowo zagościły w domach użytkowników w latach 80 i 90 XX wieku. Jaką silną musiała być osobą i jak wiele wartości maiła dla niej sztuka tworzenia i, że zdecydowała się podjąć naukę w Bauhausie jako jedyna kobieta.

Źródła:
http://hubpages.com/living/Marianne-Brandt
https://en.wikipedia.org/wiki/Marianne_Brandt
http://bauhaus-online.de/en/atlas/personen/marianne-brandt
http://www.domoplus.pl/domosfera/slownik/127/marianne-brandt

  

Kuchnia to miejsce, gdzie kobiety możemy spotkać najczęściej przyglądając się ich domowemu życiu. Od lat tak jest, więc dlaczego niemiałoby być one wygodnym, a zarazem atrakcyjnym miejscem. Architektka Margarete Schütte-Lihotzky, nazywana "matką nowoczesnej kuchni", do 30 roku życia kuchnię omijała z daleka. A kiedy już do niej weszła, to nie po to, żeby piec czy gotować. Ze stoperem i miarką w dłoni chodziła za gospodyniami domowymi i odmierzała czas wykonywania poszczególnych czynności i odległości między zlewem, piecem, stołem. Wszystko po to, żeby zaprojektować kuchnię, która ulży kobiecie w jej codziennych obowiązkach domowych. Zaprojektowała tak zwaną „kuchnię frankfurcką” jeden z najbardziej popularnych przykładów racjonalnego rozmieszczenia tego pomieszczenia. Margarete Schütte-Lihotzky także poddała plan kuchni logice codziennych czynności użytkownika, wykorzystała współczesne wiadomości z dziedziny higieny i efektywności pracy - i zgodnie z 'polityką kuchenną' zaprojektowała standardową, praktyczną zabudowę przeznaczoną do taniej, masowej produkcji. Inspiracji dostarczyły jej kuchnie funkcjonalne poza domem-na statkach i w pociągach, zwłaszcza wagon restauracyjny. Kładła nacisk na oszczędność kroków oraz wyposażenie kuchni w pojemne schowki. Stworzyła dla przeciętnej pani domu jej własne laboratorium.

Źródła:
Penny Sparke, Design historia wzornictwa, Wydawnictwo Arkady, Warszawa 2012
https://en.wikipedia.org/wiki/Margarete_Sch%C3%BCtte-Lihotzky
http://zwierciadlo.pl/lifestyle/design-lifestyle/do-czego-potrzebujesz-kuchni
http://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,80530,9238916,Polityka_kuchenna.html

Dążenie do projektowania kuchni według racjonalnych założeń, preferowanych przez zwolenników „naukowego zarządzania”, było jednym z podstawowych ruchu modernistycznego w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku.  Współpraca Erny Meyer i holenderskiego architekta Oudem zaowocowała kuchnią wystawienniczą, prezentowana w mieszkaniu osiedlowym w Stuttgarcie. Dzięki stworzonej przez nich kuchni, która wyposażona była w dobrze już znane nam rozwiązania takie jak otwarte półki, wysoki taboret i blat roboczy zainspirowały Architekta Ernst May do zorganizowania programu badawczego dotyczącego standardowych kuchni. Dzięki nim można było zastosować zmiany, które poprawiły i uprzyjemniły pracę kobiet w kuchni. Zmianie uległo wiele elementów, oprócz ergonomicznych zastosowań, wprowadzili oni wizualnie atrakcyjną formę i zrównoważone kolorystycznie pomieszczenie. To właśnie dzięki tej współpracy dokonał się przełom w tworzeniu przestrzeni gospodarczej domowego zakątka.

Źródła:
Penny Sparke, Design historia wzornictwa, Wydawnictwo Arkady, Warszawa 2012
https://en.wikipedia.org/wiki/Frankfurt_kitchen
http://wiedler.ch/felix/books/story/535
http://agro.biodiver.se/2012/01/erna-bennett-papers/